Blog

Hveradalir, Kerlingarfjöll, Iceland

Nadat ik een gallery van zwartwitfoto’s van onze IJslandreis van 2016 op deze site heb geplaatst ben ik gaan selecteren voor een gallery van de kleurenbeelden. Het bleek bijna ondoenlijk om de selectie een beetje binnen de perken te houden. Dat werd met name veroorzaakt door de vele kleurrijke beelden van het schitterende gebied Kerlingarfjöll, waar de hogere delen vers besneeuwd waren, en waar we zijn afgedaald in het spookachtige Hveradalir, oftwel het “Dal van de hete bronnen”. Omdat ik deze foto’s zelf zo mooi vind heb ik besloten er op mijn blog een aparte galerij van te maken, om meer beelden met u te kunnen delen. Ik hoop dat u er nét zo van geniet als ik!

After I placed a gallery of monochrome/black and white images of our Iceland-trip of 2016 on this site, I set out to make a selection for a gallery of colour photographs. This appeared nearly impossible, because I simply made too many for a single gallery. This was caused mainly by the many colourful images from the beautiful, otherworldly Hveradalir valley (“hot springs valley”) in the Kerlingarfjöll mountains. Because I like these images so much myself, I decided to devote a special gallery on my blog to them, so that I can share more images with you. I sincerely hope that you will enjoy them as much as I do!!

Sigur Rós concert, Afas Live, Amsterdam, 2017

De mensen die mij een beetje kennen weten dat ik totaal verknocht ben aan de IJslandse band Sigur Rós, al vóórdat ik verslaafd raakte aan hun geboorteland. Gisteren, 2 oktober 2017, gaven Jónsi, Orri en Goggi weer een concert in Amsterdam, en ik ben nu – een halve dag later – nog heerlijk aan het nazinderen. Want het was weer een geweldig, afwisselend sprookjeachtig en zinderend concert, met drie supergeconcentreerde bandleden die alles gaven. Dat laatste spreekt m.i. erg goed uit de foto’s die ik van ze maakte. Ook de visuals op de achtergrond waren weer ongelooflijk mooi, en maakten de ervaring bijna buitenaards. De vier nieuwe nummers, Á, Niður, Varða en Óveður, waarvan ik de eerste drie gisteren voor het eerst hoorde, waren zinsbegoochelend mooi, en ik verlang alweer naar het nieuwe album én het volgende concert!!

The people who know me a little also know that I am a huge fan of the Icelandic band Sigur Rós, from way befor my first visit to their homeland. Yesterday, 2 October 2017, Jónsi, Orri and Goggi were back in Amsterdam at Afas Live, for “An Evening with Sigur Rós”, and half a day later I am still reverberating from their deeply emotional concert. What words can one find to describe this experience? Epic, thundering, powerful, ethereal, otherworldly, amazing, any superlative description of sheer beauty will do. The images in this gallery capture the intensity and concentration of the band members quite well, I think. The four new songs, Á, Niður, Varða en Óveður, of which I heard the first three for the first time yesterday, were fantastic as well, and I long for the new album and the next concert already!!

Nieuwe IJsland-galerij | New Iceland gallery

Eindelijk weer eens een nieuwe reeks foto’s op mijn site!  Ik heb vandaag een galerij aangemaakt met een selectie zwartwit-foto’s van onze reis naar IJsland in de herfst van 2016. Geïnspireerd door de prachtige zwartwitbeelden van Sebastiao Salgado die ik onlangs in zijn expositie Genesis in het Nederlands Fotomuseum zag heb ik al mijn beelden opnieuw bewerkt, en alle toning verwijderd. Puur zwartwit dus, deze beelden. Ik hoop dat u ervan geniet!

Finally, a new set of photographs on my website! It has taken a while, because I have been more active on Twitter the past few months. Today I created a new gallery with a selection of black and white images from our trip to Iceland in the autumn of 2016. Inspired by the beautiful pure black and white images by Sebastiao Salgado that I recently admired in his exhibition “Genesis” in the Dutch Photo Museum, I reprocessed my monochrome images, and removed all my usual toning. I hope that you enjoy this selection of pure black and white photographs!

Ooijpolder

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Soms zijn er van die beelden die ik zelf erg mooi vind, en die ik dan met iedereen wil delen. Niet spectaculair, maar ingetogen en met een – voor mij althans – duidelijke emotionele lading. Dit beeld, van Koniks in de Ooijpolder die zich groeperen in afwachting van losbarstend onweer,  is zo’n foto die ik zelf thuis aan de muur wil (en misschien ook wel ga) hangen…

Occasionally I make an image that I really like so much that I’d like to share it with everyone. Not a spectacular image, but rather subdued and with a strong emotional charge (for me at least). This image, of Konik horses in the Ooijpolder near Nijmegen that huddle together before an approaching thunderstorm breaks loose, is one of those photographs that I’d like to print (and probably will), frame and hang on my wall at home…

Duintuintjes | Allotment gardens, Wimmenummer Duinen

In de Wimmenummer duinen tussen Egmond en Bergen aan Zee liggen nog steeds tientallen kleine moestuintjes en aardappelveldjes in het duin. Elk tuintje heeft zijn eigen karakter, dat de persoonlijkheid van de eigenaar weerspiegelt.

Dozens of small allotment garden can still be found in the Wimmenum Dunes between Egmond and Bergen by the Sea. Each garden had its own character, reflecting the personality of its owner.

Fotografisch schilderen | Photographic painting

Fotografisch schilderen  | Photographic painting
De patronen in de vegetatie zijn soms zó mooi dat ze geschilderd lijken. Een gewone foto doet geen recht aan die impressie. Door de camera tijdens een wat langere belichtingstijd te bewegen (In-Camera Movement, ICM) ontstaat er een schilderachtige vermenging van de kleuren, vormen, patronen en de lichtintensiteit. In feite schilder je op deze manier met wat de natuur je op dat moment aanbiedt. Met een neutraal grijsfilter kun je ook midden op de dag de sluitertijd flink reduceren, zodat ook bij fel zonlicht en de daarmee gepaard gaande felle kleuren fotografisch schilderen mogelijk is. In onderstaande galerij een aantal recente voorbeelden van dit soort beelden die ik zelf erg mooi vind. Allemaal gemaakt met de Olympus OM-D E-M5 met diverse objectieven, met B+W 6- of 10-stops ND filter. Soms zie ik effecten in het beelden waarbij ik me afvraag of ze misschien veroorzaakt zijn door de combinatie van deze techniek met de IBIS (beeldstabilisatie) van de camera. Daardoor worden sommige details (takjes, blaadjes) scherper, en dat geeft het beeld wat “houvast”.

The patterns in vegetation are sometimes só beautiful that they appear (to me, at least…) painted with coarse brush strokes. A normal, sharp, photograph does not do justice to this impression. By moving the camera during a longer exposure (In-Camera Movement, or ICM), a painterly mixture of colours, shapes, patterns and light intensity can be achieved. The results resemble paintings, but were created with a completely different medium with what nature had to offer at the moment of exposure. With a ND filter the shutter speed can also be considerably reduced  in the midst of daylight, so that this kind of “photographic painting” can also be done with bright light and intense colours. In the gallery below you will find a number of recently made images that I personally like very much. All of them were made with the Olympus OM-D E-M5 with various lenses, using a B+W 6- of 10-stop ND filter. There are occasionally some relatively sharp details in the images that make me wonder if they are perhaps the result of the combination of ICM with the IBIS (image stabilizer) in the camera. As I quite like the fine details in the otherwise blurred images, this may be an interesting – an hitherto unreported – advantage of the Olympus’ excellent IBIS!

Waddenzee | Wadden Sea

Soms heb je van die momenten! Tijdens een overtocht met de veerboot tussen Harlingen en Vlieland/Terschelling was het tij laag en er was bijna geen wind. Wat een rust, en hoe ongelooflijk mooi en grafisch waren de lijnen en patronen op het wad. Met mijn Olympus f2.8/40-150mm Pro lens kon ik heerlijk uit de hand uitkaderen, waarbij de beeldstabilisator in mijn OM-D E-M5 camera zorgde voor de ultieme scherpte.

Sometimes it just all comes together!  During a passage across the Wadden Sea on the ferry from Harlingen to Vlieland/Terschelling, the tide was low and there was no wind at all. Such peaceful atmosphere, and how beautiful the lines and patterns on the mudflats and sand bars. These circumstances were ideal for working handheld with my Olympus f2.8/40-150mm Pro lens, stabilized by the IBIS in my OM-D E-M5 for ultimate sharpness of all those lines…

Lüneburger Heide

Met Pinksteren waren we op de Lüneburger Heide onder Hamburg in Duitsland, op zoek naar de Kleine schorseneer (Scorzonera humilis). We werden zeer hartelijk ontvangen door de beheerder, Dirk Mertens, en zijn vrouw Claudia. Dirk leidde ons rond in “zijn” gebied en bracht ons naar allerlei plaatsen waar deze bedreigde plantensoort nog voorkomt. Hij kent niet alleen het gebied zeer goed, maar houdt ook de bijzondere soorten goed in de gaten.  Uiteraard heb ik tijdens de excursie ook gefotografeerd, en omdat het zeer fraai weer was, met nogal hard licht overdag, bracht ik ook mijn naar infrarood omgebouwde Nikon D200 met de 18-70mm zoom mee. De meeste beelden in bijgaande gallery zijn daarmee gemaakt, vergezeld van een kleurenfoto van de Kleine schorseneer.

During Panticote, we visited the Lüneburger Heide heathland reserve south of Hamburg, Germany, search of Viper’s Grass (Scorzonera humilis). We were very warmly welcomed by the reserve manager, Dirk Mertens, and his wife Claudia. Dirk gave us an extensive tour of the area, and showed us several populations of this threatened plant species. He does not only know the area very well, but also knows a lot about the species inhabiting it.  Of course I made some photographs during the excursion. Becuase the weather was extremely fine, and the light consequently harsh, I brought my IR-converted Nikon D200 with the 18-70mm zoom. Most images in the gallery were made in IR, accompanied by only one “normal”  image of Scorzonera.

 

Review Olympus OM-D E-M5 Mark II

Gedurende de maand april heb ik de recent verschenen Olympus OM-D E-M5 Mark II in bruikleen van de Reviewclub om grondig te reviewen. Hieronder een overzicht van mijn bevindingen na twee weken gebruik.

Beeldkwaliteit – De beeldkwaliteit van deze camera is gewoon subliem, zeker voor het formaat van de sensor (half-kleinbeeld). Ik ben overgestapt van full-frame (FF) Nikon en heb daar geen seconde spijt van gehad. Natuurlijk is de kwaliteit (ruis) minder dan van een full frame DSLR, maar dat merk je eigenlijk alleen bij zeer hoge ISO-waarden. Voor fans van avond- en nachtfotografie is deze camera dus misschien minder geschikt (maar de geweldige beeldstabilisatie maakt hoge ISO’s weer minder noodzakelijk). Ook dat hangt echter af van waar je de bestanden voor gebruikt. Voor projectie op een beamer of vertonen op websites of social media levert de camera ook bij hoge ISO prima kwaliteit (zie beelden van de brand in de Noordergeestkerk in onze straat in Heiloo in bijgaande gallery). Voor afdrukken op groter formaat is het een ander verhaal. Ik druk de beelden met mijn eigen Epson printer op A2-formaat af, en dat levert schitterende, detailrijke prints tot zeker 1600 ISO. De afdrukken van bestanden op <400 ISO zijn meer dan subliem, en doen écht niet onder voor die van een FF camera. Pixel peepers vinden altijd wel kritiekpunten, maar die behoren tot de weinigen die beelden de hele tijd op 100% vergelijken. In de praktijk is dat niet zo relevant.

In vergelijking met het vorige model, de Mark I (mijn eigen camera), is er niet of nauwelijks verschil in beeldkwaliteit; de sensor is immers hetzelfde. De Mark II heeft natuurlijk nog de 40 MP (en in RAW 63 MP!) High Resolution modus voor stilstaande onderwerpen, en die geeft duidelijk meer details (zie apart blog-bericht) en maakt veel grotere vergrotingen met behoud van detailmogelijk. Leuk voor wie daarop kickt, maar ik vind al die aandacht daarvoor persoonlijk overdreven. Nóg meer detail maakt foto’s echt niet mooier/beter, en er zijn niet zoveel mensen die regelmatig afdrukken van meer dan 1,5 m (laten) maken. Als dat wel je ding is, dan zou ik zeker voor FF of middenformaat kiezen.

Mogelijkheden – In principe biedt deze camera alle mogelijkheden die de meest kritische fotograaf zich wensen kan, misschien op fasedetectie AF na. Voor het volgen van snel bewegende onderwerpen (dieren, sport) kun je beter een OM-D E-M1 kopen, of een ander model camera dat daarin uitblinkt. Als landschaps- en macrofotograaf heb ik aan snelle AF niet zo’n boodschap. De AF is supersnel vergeleken met mijn Nikon D700, en zeer accuraat. Qua belichting zit alles erop wat erop moet zitten, incl. bracketing, HDR en manipulatie van de tooncurve. Top-mogelijkheden op Olympus camera’s zijn Live Bulb, Live Time en Live Comp, die je in staat stellen opnamen met lange tijden op je scherm tijdens de opname te zien ontwikkelen. Je ziet het beeld tijdens de belichting langzaam (met instelbare intervallen) lichter worden, en als de belichting naar wens is kun je de sluiter weer dicht doen. Bij Live Comp wordt er zelfs voor gezorgd dat de belichting korter is voor lichte delen van het beeld, en alleen langer voor de donkere delen. Zo ontstaat er vanzelf een uitgewogen belichting van opnamen van de nachtelijke (sterre)hemel met een door kunstlicht verlichte voorgrond. Alleen de nieuwe Olympus-camera’s (E-M1 en deze E-M5 MkII) hebben deze mogelijkheid. Super!

Ook de WiFi is nieuw op de E-M5 Mk II, en werkt prima voor bediening op afstand via de App en het oversturen van foto’s.

De nieuwe beeldstabilisatie (IBIS) van de Mk II is nóg beter dan die op de Mk I (en ook dan de E-M1 trouwens). Het lukte mij om met tele-objectieven als de 75mm f/1.8 en 40-150mm f/2.8 uit de hand scherpe opnamen te maken met 1/6 seconde. Dat is bijna niet te geloven, maar het is echt zo. Met kortere brandpunten zijn nóg langere tijden uit de hand mogelijk, tot zelfs een volle seconde, zeker wanneer je een vast hand hebt of steunt op/tegen een hekje of boom o.i.d.

Gebruiksgemak – Er bestaan veel verschillende meningen over het gebruiksgemak van een Olympus camera. Door de vele mogelijkheden en hoge mate van instelbaarheid is het menu inderdaad nogal omvangrijk en voor sommigen misschien te gecompliceerd. Er zitten echter zóveel naar eigen wens in te stellen functieknoppen op de body (en zelfs op sommige lenzen) dat je daarna zelden of nooit meer het menu in hoeft. De belangrijkste functies (diafragma, sluitertijd, ISO, witbalans en +/– correctie) zijn allemaal met de twee draaiknoppen bovenop in combinatie met de tweewegschakelaar achterop in te stellen, en dat werkt prima. De rode videoknop bovenop heeft van mij de functie Manual Focus gekregen en zo is de camera helemaal te programmeren. Voor de gevorderde fotograaf (en daar is deze camera voor bedoeld) is dat ideaal. De beginner kan echter met de iAuto-stand ook heel eenvoudig fotograferen, maar dat zou betekenen dat je alle mogelijkheden niet gebruikt. Voor zulke fotografen heeft Olympus voldoende andere, simpeler modellen, zoals de OM-D E-M10 en de PEN E-PL7.

Laten we zeggen dat er door de vele mogelijkheden van de camera ook veel in te stellen valt, maar Olympus heeft dat uitstekend opgelost. Na een korte inwerkperiode heb je een volledig op je wensen afgestemde, en zonder je oog van de zoeker te halen te bedienen, camera. Voor de belangrijkste zaken is er overigens met één druk op de OK-knop achterop het SuperMenu op te roepen, waarmee je snel bijna alle denkbare instellingen kunt veranderen.

Vormgeving – De camera ligt prettig in de hand, maar ik kan me voorstellen dat mensen met zeer grote handen meer grip willen. Daarvoor zou je een van de accessoire-grips kunnen kopen. Mede vanwege de HR-optie – waarbij een statief noodzakelijk is – heeft Olympus een L-bracket met extra grip uitgebracht (ECG-2) die wat meer grip levert en waarmee je de camera in horizontale en vertikale stand op een Arca-type statiefkop kunt monteren. Zo’n L-bracket heb ik voor mijn E-M5 MkI van Really Right Stuff, en is ideaal voor de landschaps- en macrofotograaf. Jammer dat die niet past op de MkII, want de ECG-2 kost toch weer 150 euro extra…

Een van de fijnste aanpassingen op de MkII ten opzichte van de MkI is de betere uitvoering en plaatsing van de knoppen (ergonomie). Het blijft allemaal wat klein t.o.v. een grote DSLR body, maar daar krijg je een veel compactere en lichtere camera voor terug. Kwestie van persoonlijke voorkeur. Ik ga voor klein, licht een draagbaar, want dat is een stuk prettiger bij lange foto-tochten door de natuur. Ik mis mijn 18 kilo zware rugzak met Nikon-spullen echt niet, en heb daar de kleinere knopjes graag voor over!!  Hoewel de drukknoppen klein zijn klikken ze wel duidelijker in dan op de MkI, en ze zitten op prettiger plaatsen, net als de grotere en duidelijker schakelende Aan/Uit-knop. Die steekt op de Mk I nauwelijks uit en zit rechtsonder. Op de Mark II zit de schakelaar links op de bovenplaat, en is goed voelbaar, ook met handschoenen aan. Een grote verbetering, die voor mij de upgrade van MkI naar MkII wel het overwegen waard maakt.

Een andere verbetering is de grotere zoeker met hogere resolutie, dezelfde als die van de E-M1. Ook die maakt het aantrekkelijk om te upgraden, want het vergroot het plezier van werken duidelijk.

Het scherm (met hogere resolutie en bredere kijkhoek) is nu naar links uitklapbaar. Niet iedereen vindt dat prettig, maar ik juist wel. Met name vanaf statief werken is nu makkelijker, vooral bij vertikale opnamen. Ook vertikale opnamen vanaf een laag standpunt gaan beter met dit scherm, want daarbij had je aan het vorige type niets. Voor mij persoonlijk dus een duidelijke verbetering.

Degelijkheid –  De body is een stuk mooier en degelijker uitgevoerd dan zijn voorganger. De draaiknoppen draaien prettiger, de drukknoppen klikken beter, en – belangrijker – alles is afgedicht tegen stof en vocht. Ik hoef me als natuurfotograaf dus niet druk te maken om een buitje, dichte mist, condens, vorst of stof, lava of zand. Had ik met mijn D700 ontzettend veel last van stof op de sensor, dat probleem lijkt verleden tijd op deze Olympus (dat geldt voor mijn eigen MkI ook trouwens). Kennelijk zorgt het systeem van de IBIS ook voor een effectieve(re) verwijdering van stofjes. Ook op het zeer stoffige IJsland had ik met mijn MkI nooit last van sensorvlekken, en dat was tijdens eerdere trips met mijn Nikon wel anders…

Conclusie – Dit is een dijk van een camera, waarmee de gevorderde (maar ook beginnende) fotograaf topkwaliteit foto’s kan maken. De compactheid, het lage gewicht en de goede handligging, bediening, stof- en weerbestendigheid maken dit een ideale camera voor de natuurfotograaf die veel wandelt door natuurgebieden en niet teveel mee wil sjouwen. De snelheid van de AF, het uitklapbare touchscreen en de zeer goede beeldstabilisatie maken de camera ook een topper voor straatfotografie bij available light. De OM-D camera’s zijn daarbij een stuk minder opvallend dan grote DSLR’s, en dat geldt ook voor de kleinere, compactere objectieven. Met de brede keuze uit top-objectieven (primes én zooms) van Olympus, Panasonic (Leica) en Voigtländer hoeft geen enkele fotograaf zich zorgen te maken. Deze OM-D E-M5 Mark II is een echte aanrader voor de landschaps- en natuurfotograaf, met uitzondering van dierfotografen, want die zullen de fasedetectie-AF toch wel missen voor het goed kunnen volgen van hun snel bewegende onderwerpen.

Verbrande Pan

De Verbrande Pan is een schitterend deel van het NoordHollands Duinreservaat met een rijke geschiedenis (zie hier voor een beschrijving). Hier kwam ik terecht op een zeer mistige, koude ochtend in maart. Hier vind je het echte duin-eikenbos!  Hier enkele opnamen die ik maakte van bos en bomen, wiens verhaal ik graag wil doorvertellen. De mist maakte het mogelijk om de hoofdrolspelers een beetje af te scheiden van de anders zo drukke achtergrond. Dat komt de duidelijkheid van het verhaal ten goede…

Olympus OM-D E-M5 met M.Zuiko f2.0/12mm, M.Zuiko f2.8/40-150mm en Pana-Leica Summilux f1.4/25mm

The area called “Verbrande Pan” (‘Burned valley’) is a beautiful section of the North-Holland dune reserve near the village Bergen.This is where I ended up on a very misty, cold morning in March. This is where one can still find the true dune-oak forest. Attached are a few images of the forest and its trees, whose story I’d like to pass on to you. The mist enabled me to separate the main characters from the normally rather cluttered background. This strongly improves the clarity of the story…

Olympus OM-D E-M5 with M.Zuiko f2.0/12mm, M.Zuiko f2.8/40-150mm en Pana-Leica Summilux f1.4/25mm

Anna’s Ruigte | Anna’s Thicket

Een nieuw, interessant project is het volgen van de ontwikkelingen in een klein gebied op het Science Park in de Watergraafsmeer waarvoor een groep UvA-studenten in het kader van hun studie (Tesla-Minor) een natuurontwikkelingsplan heeft gemaakt. Zij hebben het terrein Anna’s Ruigte genoemd, en mijn foto’s laten zien dat dit een zeer toepasselijke naam is. In een deel van het terrein komt – als alles goed gaat – een permacultuur-tuin, en dat deel zal Anna’s Tuin gaan heten. Verschillende groepen participeren in de ontwikkeling van dit kleine stuk natuur: de studenten en medewerkers van het Science Park, de bewoners van de Watergraafsmeer, de gemeente Amsterdam en het stadsdeel. Het plan was genomineerd voor de Gouden Roerdomp (de prijs voor het beste groene initiatief van Noord Holland), en werd uiteindelijk tweede. Er is een leuk blog over de ontwikkelingen rondom Anna’s Ruigte: annastuin.blogspot.com

Momenteel is het gebied, zoals uit mijn eerste serie (winter)foto’s blijkt, een echte ruigte met Riet, Grote brandnetel, Gewone braam en Harig wilgenroosje met hier en daar een wilgenbosje en een Rode kornoelje. Het wordt begraasd door een flinke populatie konijnen. Getuige de smidse met vele opengehakte en -geslagen slakkenhuizen voelt ook de zanglijster zich hier prima thuis.

A new, interesting project is following the developments in a small area of the Amsterdam Science Park, for which a group of UvA students made a nature development plan. They named the area Anna’s Thicket, and my photographs show that this name is highly appropriate. If all goes well, part of the area will become a permaculture-garden called Anna’s Garden. Different stakeholders participate in the development of the plan: students and staff of the Science Park, residents of the Watergraafsmeer district, and the Amsterdam municipality and Watergraafsmeer district council. The plan was nominated for the Golden Bittern ( a prize for the best green initiative of the Province North-Holland) and was the runner up. A nice blog informs about the area and its development: annastuin.blogspot.com

Presently, the area is a real thicket, dominated by reeds, nettles and blackberry with the occasional willows and red dogwood. It is home to a fair rabbit population. Judging from the smithy with many shattered snail shells, the song thrush feels at home here, too!

Avond aan het strand | Evening at the beach

Het blijft heerlijk, tegen de avond naar het strand bij Egmond of Bergen aan Zee fietsen en daar een paar uurtjes ronddwalen. Altijd weer anders, altijd weer nieuwe dingen om te fotograferen. Zandpatronen, aangespoeld wier, de lijnen die de vloed achterliet op het droge zand, etc. Op de palen van de strandpost vond ik schitterende gezichten van roest; ongelooflijk hoeveel kleuren er op een roestige ijzeren paal kunnen zitten!  Deze avond bij Egmond begon zeer zonnig, maar tegen zonsondergang kwam er plotseling een wolkenband opzetten. De sfeer sloeg helemaal om naar een beetje dreigend, maar werd daardoor niet minder mooi!  Geef mij maar zulke omstandigheden, dat vind ik persoonlijk mooier en sfeervoller dan al die knalrode zonsondergangen!

Alle beelden gefotografeerd met de Olympus OM-D E-M5 met Olympus 12mm f/2.0 en 40-150mm f2.8 PRO, de Panasonic-Leica 25mm f1.4 en de PC Micro-Nikkor 85mm f/2.8 vanaf een stevig Gitzo statief (de meeste opnamen werden gemaakt met sluitertijden van meerdere seconden).

Always wonderful, riding my bike to the beack at Egmond or Bergen aan Zee, and spend a couple of hours wandering around. It’s never the same, and there are always new subjects to photograph. Sand patterns, washed-up sea weeds, lines the surf had left on the dry sand, etc.  On the poles of a beach post I found a couple of rusty faces and was amazed that they showed so many colours!  This evening at Egmond started out with nice sunny conditions, but close to sunset a cloud bank suddenly appeared. The atmosphere changed completely and even became a bit eerie, aided by the fact that I was completely alone. I really love such conditions!

All images made with the Olympus OM-D E-M5 with Olympus 12mm f/2.0 en 40-150mm f2.8 PRO, Panasonic-Leica 25mm f1.4 and PC Micro-Nikkor 85mm f/2.8 from a sturdy Gitzo tripod (most images were made with shutter speeds of several seconds).

Storm on De Hors, Texel

Begin januari, en windkracht 8 op De Hors op de zuidpunt van Texel. Toen Sheila en ik ’s ochtends aankwamen dachten we dat de zandplaat onder water stond, maar het ‘water’ bleek een stuivende laag zand die oplichtte in de opkomende zon.  Nog nooit hebben we de krachten die leiden tot duinvorming en -erosie zó mooi kunnen zien en fotograferen. Wederom een memorabele dag, en een geweldige start van een nieuw foto-jaar!

Early January, and gale force winds (8 Bft) on the large sand flat De Hors on the Wadden island Texel. We Sheila and I arrived with an early ferry we thought that the sand flat was inundated, but the ‘water’ appeared to be a knee-high layer of drifting sand lit by the morning sun.  Never before have we seen and photographed such great examples of the forces leading to dune formation and erosion. A memorable day, and a great start of a new photo-year!

Kalm strand | Calm beach at Christmas

Op tweede kerstdag samen met Sheila terug op het strand van Bergen aan Zee, voor een wat langere fotowandeling dit keer. Het weer was nu totaal anders dan twee dagen eerder; de wind was grotendeels gaan liggen en er was weinig bewolking en een gesluierd zonnetje. De zee liet overal prachtige patronen achter op het strand, die door de nog lage stand van de zon (strijklicht!) redelijk goed uit de verf kwamen. Genoeg om de batterijen verder op te laden, nu tot zeker driekwart.

On the second day of christmas my wife Sheila and I were back on the beach at Bergen aan Zee for a longer photo-hike. Compared to my hike two days earlier, the weather had changed substantially. The wind had bedded down, and there were few clouds and a slightly veiled sun. The sea left many beautiful patterns behind in the sand, and the low angle of the sun made it a bit easier to reveal these photographically. Enough to charge my batteries even further, until three quarters this time…

 

Strand bij storm | Stormy beach

Heeeeerlijk!  Eindelijk had ik weer tijd om een strandwandeling te maken en alle drukte uit m’n kop te laten waaien. Nog wel even tussen de bedrijven door, dat wel, maar genoeg om de batterijen weer half op te laden. Het was windkracht zes-zeven, en dat gaf meteen flink wat dynamiek op het strand van Bergen aan Zee. Ik kon mijn geluk niet op toen er ook nog een gat in het grijze wolkendek brak. Ik hoop dat ik via deze foto’s mijn heerlijke strandgevoel een beetje op de kijker kan overbrengen…

Simply won-der-ful!  Finally I had the time again to make a photo-hike on the beach at Bergen aan Zee. It was still squeezed in between other “stuff”, but just enough to charge my nearly empty batteries half full. There was a stormy wind at the beach, producing some nice, photogenic dynamics in the landscape, and I couldn’t believe my luck when the clouds broke and let some sun through.  Hopefully these images can also charge your batteries a little bit, and will stimulate you to get out there and experience it for yourself!

Homage to Blossfeldt

Ik ben zeker niet de eerste die een hommage brengt aan Karl Blossfeldt. Zijn studies van details uit het plantenrijk, inspiratiebron voor architectuur, blijven fascineren. De foto’s zijn details van enkele takjes die ik meenam uit het Heilooërbos, gefotografeerd bij natuurlijk licht tegen een zwarte achtergrond met een Olympus OM-D EM-5 met M.Zuiko f2.8/60mm macro.

I’m certainly not the first one to pay homage to Karl Blossfeldt, whose studies of plant details have always fascinated me. These images are details of a few branches I brought home from the Heiloo forest, photographed against a black background with natural window light. Olympus OM-D EM-5 with M.Zuiko f2.8/60mm macro.

 

Onder de Maretak | Under the Mistletoe

Happy Mistletoe Man

Happy Mistletoe Man

Eindelijk, de vakantie is aangebroken!  De afgelopen maand erg druk geweest met onderwijs in mijn cursus Conservation Biology voor derdejaars biologiestudenten. Leuk druk, dat zeker!  Maar ik ben zo langzamerhand wel aan een rustperiode toe, waarin ik ook wat meer kan fotograferen dan afgelopen maand. Ik wens iedereen die dit leest bij deze fijne feestdagen toe!

Finally, the winter holidays are here!   I’ve been very busy the past month with my course in Conservation Biology for 3rd year Biology students. It has been a great course, in which I – and hopefully also my students – have learned a lot.  But by now I can use a little holiday, a.o. tofocus a bit more on photography than I was able to over the past month.  I wish everyone who reads this happy and healthy holidays!

Texel weekend

 

Het 30-jarig jubileum van de Verenigde Amateur Natuurfotografen (VAN) werd dit jaar gevierd op Texel. Vanuit Hotel Tatenhove trokken we eropuit om het landschap en de flora en fauna van het eiland te fotograferen. Voldaan zaten we ’s avonds gezamenlijk aan tafel te genieten van heerlijk eten en drinken, om er de volgende ochtend weer vol goede zin op uit te trekken. De eerste dag (24 november) was wat regenachtig, maar toch genoten we volop van de interactie tussen het landschap en weer en wind. Op dag 2 was het echter schitterend weer, en kwamen de door wind en water gecreëerde patronen op de Hors een stuk beter uit de verf. Na een visje in Oudeschild trokken we naar De Slufter voor een tweede foto-sessie, en ook daar was aardig wat te fotograferen na de storm van de voorgaande dagen.D derde dag was het wat meer bewolkt, maar toch werd er door de groep hard gewerkt aan parasolzwammen, struweel, spreeuwen en later Drieteenstrandlopers, meeuwen en natuurlijk landschappen op het strand. Hierbij een aantal impressies van het weekend.

will be written soon…

Ochtendmist | Morning mist

Mist van de week; onweerstaanbare mist. Ik móet dan een rondje door de natuur maken op de fiets vóórdat ik ga werken. Dit keer kwam ik de eerste ochtend uit in de Noorderneg, en de tweede in het Heilooërbos, beide vlak bij huis. Ik hou ervan hoe mist de wereld simpeler maakt. De onrustige achtergronden, die ik anders met geringe scherptediepte probeer te versimpelen, zijn nu als vanzelf verdwenen.

There was morning mist this week, or rather dense fog. Irresistible!  It forces me to make a small trip on my bicycle in the morning, before I take the train to work. This time I ended up in the Noorderneg, a nature park in Heiloo, and the second morning in the forest of Heiloo, both very close to my house.  I simply love how mist simplifies the landscape. Gone are the cluttered backgrounds I often try to ‘remove’ with a shallow depth-of-field, vanished into thin air. I vote for more frequent morning mist!

Damhertenbronst | Fallow deer rutting season

Gisteren een tijdje in de Amsterdamse Waterleidingduinen bij de bronstige damherten doorgebracht. Het is geweldig om daar een tijdje rustig tegen een boom te zitten en het geweld om je heen te observeren. Jammer dat er dan allerlei fotografen het bos binnen komen lopen, dwars door jouw zichtlijn, zonder zich ook maar een seconde druk te maken of ze een andere fotograaf hinderen. Natuurlijk moet iedereen van dit spektakel kunnen genieten, maar waarom doet men dat zo vaak zonder enig respect voor elkaar, om over respect voor de herten maar te zwijgen? Fanatiek klikkend loopt men met vijf, zes tegelijk door de bronstplek, en ik kan me bijna niet voorstellen dat je daar tussen alle boomstammen op die manier met een redelijke foto weggaat. Bovendien kon ik waarnemen dat bij zeker twee succesvolle herten de met veel moeite verzamelde harem er door de verstoring geheel vandoor ging (de hindes zijn veel schuwer dan de herten, en rennen wél weg). Vind je het gek dat de herten er af en toe bij gaan liggen alsof ze het he-le-maal gehad hebben!?

Yesterday I spent some time observing the rutting fallow deer in the Amsterdamse Waterleidingduinen. It’s great to sit there quietly against a tree for a while and observe the rivalry around you. Pity that every now and then other photographers walked into the forest, right through my line of sight, without even caring they are disturbing a fellow photographer. Of course, everyone should be able to enjoy this spectacle, but why do this without any respect for each other, not to mention respect for the deer? Fanatically shooting they walk in groups of five or six right through the rutting place, and I can hardly imagine that photographing among all the tree trunks they leave with any decent image. Moreover, I observed the harems of two successful males, gathered with so much effort, run off after being disturbed this way  (the females are much more shy than the males, and do run away…). No wonder that the males occasionally lie down completely exhausted!

 

Licht in het bos | Forest sunlight

Forest sunlight, Geelbroek, Drenthe

Forest sunlight, Geelbroek, Drenthe

Wederom een foto van licht in het bos, net als in het vorige bericht. Dit keer danst het licht door bewuste beweging van de camera (ook wel ICM, Intentional Camera Movement, genoemd) bij een langere sluitertijd (1/10s). Je moet de foto wel even vergroten (door erop te klikken) om hem goed te kunnen zien.

Another image of sunlight in the forest, as in the previous post. This time I made the light penetrating the canopy dance by intentionally moving my camera (ICM) at low shutter speed (1/10s). To really appreciate the image, please enlarge it by clicking on it…

Heilooërbos

De ochtendzon schijnt door het Heilooërbos. Een heel normaal verschijnsel, maar door een beetje mist is er plotseling mystiek in het bos.

The morning sun breaks through the forest of Heiloo. This of course happens quite often, but on some mornings a little bit of mist creates sun rays, creating a fairytale atmosphere
Morning sun rays, Heilooërbos

Morning sun rays, Heilooërbos

 

Gras en hei | Grass and heather

Grass and heather, Schoorlse Duinen

Grass and heather, Schoorlse Duinen

Abstracte impressie van kleur en textuur in een mooi regenererend deel van de vijf jaar geleden verbrande Schoorlse Duinen. Ik heb weer enkele nieuwe foto’s aan de hieraan gewijde “Verbrande Dennen” galerie toegevoegd.

Abstract impression of colour and texture in a beautifully regenerating part of the area that was burned five years ago in the Schoorlse Duinen. I’ve added a few new images to the “Burned Pines” Gallery.

Dennen | Pines

De grove dennen in de Schoorlse duinen worden onderwerp van een nieuw foto-project. Een klein uurtje fietsen van mijn huis ligt het gebied dat gedurende de laatste jaren flink geteisterd is door een aantal branden. Met flinke subsidie is in het gebied rond de Mariaweg grootschalig beheer gepleegd in een poging de effecten van de brand in een ecologisch voordeel om te buigen. In het grootste deel van het verbrande terrein zijn alle verbrande dennen verwijderd, inclusief de wortelkluit. Dat heeft het gebied veranderd in een enorme zandvlakte, die naar verwachting zal gaan stuiven en een nieuw dynamisch deel van het gebied zal vormen. Dat is een keuze, maar zou niet mijn persoonlijke keuze geweest zijn. Het vergraven zand is niet hetzelfde als op natuurlijke wijze verstoven zand; door alle resten organisch materiaal die in het zand aanwezig zijn is het voedselrijker en stuift minder makkelijk. Al dit jaar is er een sterke vegetatieontwikkeling zichtbaar die niet erg karakteristiek is voor stuivende duinvlaktes. Maar wie weet wat de toekomst gaat brengen? We zullen de veranderingen dan ook afwachten, en de ontwikkelingen volgen.

Tegelijkertijd is in het deel waar de bomen mochten blijven en de bodem relatief weinig verstoord is de vegetatie zich weer goed aan het herstellen. Struikheide is op grote schaal opnieuw gekiemd en uitgelopen, en relatief veel kruiden hebben zich in de open vegetatie gevestigd. Het dichtgroeien met grassen en zandzegge, waar men erg bang voor was, valt (nog) erg mee. Het allermooiste in dit terreindeel zijn de overgebleven (vlieg)dennen die mochten blijven staan. Vooral ontdaan van hun naalden blijken deze dennen de meest bizarre kronkelige vormen te vertonen. Skeletten van organismen die door de wind, en aan het eind van hun bestaan ook de brand, zijn gevormd en getekend. Totaal gefascineerd door deze vormen ben ik deze week begonnen aan een foto-project, dat hopelijk zal uitgroeien tot een expositie. Neem een kijkje in de nieuwe gallery!

The scots pines in the dune area near Schoorl will be the subject of my new photo project. The area is situated at less than an hour cycling from my house. Over the past few years it has been plagued by a number of fires, and with the help of a large subsidy State Forestry Service has attempted to turn the effects of the fire into an ecological advantage. In the largest part of the area, all burned pines have been removed, including their root system. This has created a large stretch of bare sand that is expected to be shifted around by the wind, forming a more dynamic dune landscape. This management strategy is one of several options, but is not my personal choice. The excavated sand is not the same as the sand that shifts due to natural causes: because of all the organic matter it contains, the sand is more nutrient-rich and hence is revegetated more rapidly. This also makes it less likely to be shifted by the wind. Already this year a vegetation developed that is not quite characteristic for shifting dune sands. But, who knows exactly what will happen in the future? Perhaps we will witness the development of a beautiful, species-rich vegetation!

At the same time, a small part of the area is recovering more spontaneously after the fire. The soil here has been relatively little disturbed and the burned trees (mainly scots pines, but also some birches and black cherries) are still standing. Heather has germinated and resprouted abundantly, and relatively many herbaceous species have (re)established. The domination of the vegetation by grasses and sedges is not as bad as the managers feared it would be. The most beautiful aspect of this area – at least in my eyes – is formed by the contorted skeletons of the scots pines. Totally  fascinated by these wind and fire-swept creatures I decided this week to make them the subject of a new photo project. These images are just a start, and I have already devoted a gallery to this topic.

Remaining plantation, Schoorlse duinen

Remaining plantation, Schoorlse duinen

Windswept and burned, Schoorlse duinen

Windswept and burned, Schoorlse duinen

Zilverzwaard | Silversword

Ik was in juli 2014 op Hawai’i voor een congres over de biologie van eilanden, die door hun vaak beperkte oppervlakte en sterke isolatie sterk afwijken van het vasteland. Omdat ik onderzoek doe op de Canarische eilanden, en omdat onze natuurgebieden door versnippering ook sterk op eilanden zijn gaan lijken was dit congres ontzettend leerzaam.

Uiteraard reis je niet naar de andere kant van de wereld zonder daar ook goed rond te kijken. Naast Oahu, het eiland waarop Honolulu ligt, waar het congres plaatsvond, ben ik samen met mijn collega Kenneth Rijsdijk dan ook op de eilanden Maui, Kauai en Hawai’i (meestal “the Big Island” genoemd) geweest, zodat ik nu een vrij goed beeld heb gekregen van de variatie in geologie en levensgemeenschappen. Onderweg heb ik natuurlijk af en toe een foto gemaakt, waarvan een kleine selectie nu in een aparte Hawai’i-gallery op de site staat.

Een apart bericht heb ik gemaakt van enkele foto’s van de Haleakala zilverzwaard (Argyroxiphium sandwicense subsp. macrocephalum), vertegenwoordiger van een plantengroep die uniek is voor de Hawai’i eilandengroep. Deze soort komt alleen maar voor op grote hoogte (>2500m), in de krater van de Haleakala vulkaan op het eiland Maui. Haleakala betekent “Huis van de Zon”, en dat is een uitstekende naam. Boven de wolken is de zon hier bijna altijd “thuis”, en dat drukt ook een stempel op de Zilverzwaard. De dichte zilverwitte beharing van de plant reflecteert het intense zonlicht en schadelijke UV-straling en beschermt daarnaast tegen uitdroging. Veel neerslag valt er namelijk niet. Het mooiste is dat deze plant van de Composietenfamilie precies dezelfde groeivorm heeft als het donkerrood bloeiende slangenkruid Echium wildpretii uit de Ruwbladigenfamilie in de krater van de Teide-vulkaan op Tenerife. Geweldig dat op twee zover uit elkaar gelegen, geïsoleerde – maar ecologisch wel sterk overeenkomstige – plaatsen dezelfde groeivormen evolueren. Tussen deze zilverzwaarden staan en wandelen was dan ook het hoogtepunt van mijn reis, en wederom voelde ik me een bevoorrecht mens!

In July 2014, I visited the Hawai’i island archipelago, to attend a conference on island biology. Because of their limited area and strong isolation, biological processes on islands differ from those on the mainland. Because I do research on the Canary Islands and because our fragmented nature reserves have started to resemble islands, the conference was extremely interesting, and I learned many new things!  Of course you don’t travel to the other end of the globe without spending some additional time exploring the region. Besides Oahu, the island on which Honolulu is situated, where the conference took place, my colleague Kenneth Rijsdijk and I also traveled to the islands Maui, Kauai and Hawai’i (generally called “Big Island”), so we obtained a good impression of the geological and ecological variation and differences.  Of course I made some photographs here and there, of which a small selection has been placed in a dedicated Hawai’i-gallery on this site.

This blog-message is dedicated to the highlight of my trip, a long hike through the Haleakala crater on the island Maui, where we saw a beautiful population of the impressive human-sized Haleakala silversword (Argyroxiphium sandwicense subsp. macrocephalum). This species is a representative of a group of silversword species that only occurs in the Hawai’i archipelago, and this particular subspecies is unique to the Haleakala crater.  Haleakala means “House of the Sun”, and this name is very fitting for this high-altitude place above the clouds, where the sun is always at home and has a strong effect on plant and animal life. The dense white hairs on the silversword reflect sunlight, and thus protect it from damaging UV-radiation. In addition, the hairy coat prevents water loss, which is also an adaptation to this extremely dry environment.  I was personally most awestruck by the resemblance of this beautiful plant with my favourite from the Teide caldera on Tenerife: the equally tall, white-haired rosette plant Echium wildpretii. It is so amazing that such similar growth forms can evolve in two totally different plant families under ecologically similar conditions, but independently because of the enormous distance between them!  Walking in the house of the sun between the silverswords was the culmination of my trip, and once more I felt extremely privileged!

Silversword, Haleakala National Park, Maui

Silversword, Haleakala National Park, Maui

Haleakala crater, Maui

Haleakala crater, Maui

Silversword, Haleakala, Maui

Silversword, Haleakala, Maui

Avondlicht | Evening light

Prachtig avondlicht op deze achterover leunende berken in de duinen bij Bergen aan Zee. Het deed me denken aan het prachtige boek “Quiet Light” van John Sexton (www.johnsexton.com), waarin de fotograaf met name gefascineerd is door het “stille licht” ná zonsondergang. Een boek dat zéér de moeite waard is!
Beautiful evening light falls on these leaning birch trees in the dune area near the village Bergen aan Zee. The image reminded me of the magnificent book “Quiet Light” by John Sexton (www.johnsexton.com), in which the photographer focuses in particular on the quality of light that sometimes appears after sunset. I warmly recommend this book to anyone with a passion for monochrome landscape photography!
Avondlicht | Evening light, Bergen aan Zee

Avondlicht | Evening light, Bergen aan Zee

Vogelplant | Bird plant

Overal vind je in het Heilooërbos nu Hop, die zich als echte liaan omhoog probeert te werken naar het licht. Deze foto, met weinig scherptediepte om de mooie bokeh-cirkels in de achtergrond te creëren, geeft de hopstengel weer als een opstijgende vogel. Extra dimensie is dat de hop ook nog eens de naam van een vogel is…
Everywhere in the forest of Heiloo, common hop (Humulus lupulus) is winding its way up into the light. In this image, with the narrowest depth-of-field to achieve the nice bokeh circles in the background, the plant looks like a bird taking flight. And perhaps it does wish that it could fly…
Plant bird, Humulus lupulus, Heilooërbos

Plant bird, Humulus lupulus, Heilooërbos

Stille chaos | Tranquil chaos

Gisteravond waren we met een groepje VAN-vrienden in het Zwanenwater. Wat een heerlijke, rustige avond!  Het begon met een combinatie van dreigende wolkenlucht met door avondzon verlicht landschap, tientallen zich op de nacht voorbereidende icarusblauwtjes, wederom maanvarentjes en natuurlijk talloze orchideeën. Later ging de wind bijna geheel liggen en daalde de rust neer over het Zwanenwater. De discussie ging over de uitdaging om orde, of patronen, te vinden in de chaos van de prachtige vegetatie van russen, wederik, gele lis en moerasvaren. Niet zo eenvoudig, en het vergt lang zoeken en veel kijken. Na lange tijd vond ik dit hoekje, waarin ik om één of andere reden inderdaad orde in de chaos meende te zien. Het overheersende patroon van vertikale lijnen wordt gevormd door de russen, het riet en de gele lissen. Deze creëren ook de suggestie van potloodstreepjes in een tekening. Het mooie is dat de kleine, lichtgroene moerasvarentjes dit overheersende patroon doorbreken. In de meeste delen van de vegetatie overlapten de moerasvarens teveel, maar hier stonden ze verder uit elkaar. Toen ik thuis het vooral op mijn gevoel gecomponeerde beeld analyseerde zag ik dat ik een uitsnede had gemaakt waarin twee lijnen van varens samen met de bladen van de gele lis een grote X vormen (zie overlay op tweede foto). Waarschijnlijk ontstaat door de keuze van brandpuntsafstand (25mm op micro four thirds, equivalent aan 50mm op full-frame) en de beelduitsnede een beetje meer orde in deze stille chaos…
Yesterday evening we visited nature reserve Zwanenwater near Callantsoog together with a small party of friends from our photo club, the VAN. What a wonderful, tranquil evening!  It started out with the contrast between a threatening black sky with the landscape lit by the warm evening sun, dozens of common blue butterflies preparing for the night, more common moonwort and hundreds of orchids, for which the Zwanenwater is famous. After some time, we discussed the challenge of finding order, or patterns, in the chaos created by the beautiful vegetation of rushes, loosestrife, yellow flag and marsh fern. This is not such an easy task, and it requires patience and lots of searching. After some time I finally found this corner, in which I thought I saw some order in the chaos. The dominant pattern of vertical lines is formed by the rushes, reeds and yellow flags, which also suggest lines in a pencil drawing. The nice ‘touch’ here was that the small, light green marsh ferns disrupt this vertical pattern. In other parts of the vegetation that I searched, the ferns overlapped too much, but here they were more separated. When I analyzed the composition of my image, which was made largely intuitively, at home, I found that together with the yellow flag leaves, the ferns form a large ‘X’ (see overlay on second mage). Probably this intuitive selection of focal length (25mm on micro four thirds, eq. to 50mm on full-frame) and placement of the image borders has led to a bit of order in this tranquil chaos…
Tranquil chaos, Zwanenwater, Callantsoog

Tranquil chaos, Zwanenwater, Callantsoog

Order in chaos explained

Order in chaos explained

 

Gelobte maanvaren | Common moonwort

De laatste tijd kom ik voor mijn werk op mooie plekken, met bijzondere plantensoorten als Kleine schorseneer en Rozenkransje. Deze worden – waar ze nog voorkomen – vaak vergezeld door het prachtige kleine varentje dat de intrigerende naam Gelobte maanvaren draagt. Even afgezien van de botanische waarde van de plant zie en voel ik tederheid in dit beeld, koestering en beschutting, en dat is precies wat al deze bijzondere plantensoorten nodig hebben. Misschien willen ze ons iets vertellen?
Over the past few weeks I have visited beautiful places for my work, which harbor special plants such as Viper’s grass and Pussy toes. These are often accompanied by the splendid little fern called Common moonwort. In addition to its botanical value I see and feel tenderness in this image, cherishing and protection, and this is exactly what these special, declining plants need. Perhaps they want to tell us something?
Maanvaren

Botrychium lunaria – Gelobte maanvaren

Wind

Winderig weer, hier in Heiloo. Toen het na langdurige regen eindelijk droog werd kon ik naar buiten voor een wandeling. Met de camera natuurlijk…  Het waaide wel als een keeshond, en dan is het doorgaans moeilijk fotograferen. Tenzij je gebruik maakt van de wind natuurlijk!  Dus een 6-stops ND filter voor het objectief om de sluitertijd flink langer te maken; in bijgaande foto ongeveer een seconde bij f/8. Camera op statief natuurlijk, anders werkt zoiets niet. Deze knotwilgen kregen de wind van achteren (of van voren, net waar ik stond…) en dat gaf een spectaculair effect. Mooi dat de stammen en grote takken nog scherp gebleven zijn.

Windy weather in Heiloo. When it became dry after a long spell of heavy rain, I could finally go out for a walk. With my camera of course… Windy is actually not a good description; it was rather a gale, which made it difficult to make photographs. That is, unless you use the wind!  So I mounted a 6-stop ND filter to get a shutter speed of about 1 second at f/8. The camera was mounted on a sturdy tripod, of course, otherwise it wouldn’t work.  These pollarded willows had the wind in the back (or in the face, depending on my position…) and this yielded a spectacular effect. It is nice that the trunks and larger branches remained sharp, contrasting with the wildly blurred thinner branches.
OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Nieuwe IJsland-beelden | New Iceland gallery

Ik ben de laatste tijd enthousiast bezig geweest om de foto’s van onze eerste trip naar IJsland in september 2009 opnieuw te bewerken. Voor een geheel nieuwe interpretatie gebruikte ik het programma Snapseed. Neem eens een kijkje in de nieuwe galerie ‘IJslandse landschappen’ en laat me weten wat je ervan vindt!
The past couple of weeks I have been busy creating a new gallery of newly processed images from our first trip to Iceland in September 2009. To create an entirely different look and feel, I used my favorite program, Snapseed.  Take a look at this new gallery, called ‘Iceland landscapes’ and let me know what you think!
Iceland-37

Paardenbloem | Dandelion

Eén van de algemeenste – en in de ogen van velen misschien saaiste – planten is de Gewone paardenbloem (Taraxacum officinale sect. Vulgaria). Met bijgaande serie van drie foto’s wil ik laten zien dat ook zo’n doodgewone soort ontzettend mooi is. Is je wel eens opgevallen dat de als een ster uitstaande omwindselbladen zo schitterend glanzen?  Of dat er zulke fraaie streepjes aan de onderkant van de lintbloempjes zitten? Zelfs een dichte knop blijkt een wonder van plantenarchitectuur, met donkere en lichte ringen en kunstig over elkaar gevouwen omwindselblaadjes.

One of our commonest – and according to many perhaps dullest – plant species is the Dandelion (Taraxacum officinale sect. Vulgaria). With the series of three images of this plant I’d like to demonstrate that even this ordinary plant is in fact very beautiful. Has it ever occurred to you that the involucral bracts radiate like stars and reflect the sky? Or that the undersides of the ligulate florets have such cute stripes?  Even a closed bud appears a miracle of plant architecture, with dark and light rings, and the tips of the bracts artistically folded on top of each other.
Dandelion unbudding, Heilooërbos

Dandelion unbudding, Heilooërbos

Dandelion bud, Heilooërbos

Dandelion bud, Heilooërbos

Dandelion buds, Heilooërbos

Dandelion buds, Heilooërbos

Ondergroei | Forest floor

Forest floor, Frankendael, Amsterdam

Het is lente, en nu is de ondergroei van het bos op z’n mooist. Ik maakte deze foto op weg naar m’n werk, in het park Frankendael in Amsterdam. Daar kan ik nog net even een vleugje natuur opsnuiven voordat ik de hele dag weer op m’n werkkamer opgesloten zit…  Ik geniet zelf ontzettend van deze foto, door alle texturen en de mooie glans op de bladeren, die in zwartwit echt veel mooier uitkomen dan in kleur (vind ik zelf).  Trouwens, er is op dit kleine stukje een flinke diversiteit aan plantensoorten te zien. Hoeveel soorten zie jij (en welke dan)?

It’s springtime, and the understorey of the forests is now at its peak. I made this photograph on my way to work, in the Frankendael park in Amsterdam. This is where I can my ‘daily dose of nature’ before I spend the rest of my day locked up in my office…  I really enjoy this image, because of all the different textures and the beautiful sheen on the leaves that are so nicely emphasized in a monochrome photograph. There is quite a diversity of plant species in  this small section of the forest floor, by the way. How many species do you see (and which)?

Zand | Sand

Gisteren weer een heerlijke wandeling over de Hors op Texel gemaakt, samen met Sheila en Alfred (van de VAN). We hebben onze ogen uitgekeken naar alle schitterende zandpatronen en structuren die de wind voor ons had achtergelaten. Diezelfde wind was speciaal voor ons gaan liggen, wat samen met de koren van rugstreeppadden bijdroeg aan de heerlijke rustige sfeer. Hier een selectie van beelden, allemaal binnen een paar uur tijd gemaakt. Uiteraard met de Olympus OM-D E-M5, meestal met de Nikkor 85mm tilt-shift, die ideaal is voor dit werk.

Together with Sheila, my wife, and Alfred (from our photo club, the VAN), I made a splendid hike over the sand flat “de Hors” on the Wadden island Texel yesterday evening. We were amazed by all the beautiful  patterns the wind left for us in the white sand. The same wind had bedded down, especially for us it seemed. Together with the choirs of natterjack toads this strongly added to the quiet atmosphere. Here you’ll find a selection of images that were made during only a few hours time. Of course with the Olympus OM-D E-M5, mainly paired with the Nikkor 85mm tilt-shift, which is ideal for this subject matter.

Dotterbloem | Marsh marigold

Nearly drowning, Marsh marigold, Zwanenwater

Nearly drowning, Marsh marigold, Zwanenwater

In het Zwanenwater bij Callantsoog bloeien momenteel vele dotterbloemen!  De waterstand is nog behoorlijk hoog, dus veel van de dotters houden ternauwernood het hoofd boven water. Dat heb ik geprobeerd te vangen in dit beeld. Het water was zo diep dat ik de poten van mijn statief ervoor moest onderdompelen, iets dat ik liefst vermijd. Met de Olympus 60mm macro op mijn OM-D E-M5 kon ik de bloem mooi groot in beeld brengen. Daarbij kon ik prima gebruik maken van het beweegbare touch-screen: compositie bepalen, met de vinger tikken op het centrum van de bloem, uitvergroten, met de hand nauwkeurig scherpstellen en daarna met 2 seconden vertraging ontspannen. Handig hoor, al die techniek… Het wateroppervlak bleef door de lichte toon van de bloem vanzelf lekker donker, zodat een  mooi contrast ontstond. De lichte kringen die door de oppervlaktespanning rond de bloem ontstaan “maken” het beeld voor mij.     Klik op de foto om te vergroten.


The marsh marigolds are flowering in the Zwanenwater (Swan Lake) nature reserve near Callantsoog in the north of North-Holland. The water level is still high, so many of the plants can barely keep their ‘heads’ above the water. This is what I tried to capture in this image. The water was so deep that I needed to submerge my tripod legs, something I normally try to avoid. With the Olympus 60mm macro on my OM-D E-M5, I managed to get very close.  I used the touch screen to compose (in black and white), set the focus point on the centre of the flower by tapping with my finger, enlarged this part and carefully adjusted focus by hand. The shutter was tripped with a 2 sec delay. Really convenient, such a hi-tech camera… Because of the light tone of the flower, the water surface remained nice and dark,providing just the contrast I wanted. The light rims created around the flower by the surface tension “make” this image for me.      Click on the image to enlarge.

Nieuwe galleries | New galleries

Na het afronden van de winter op IJsland-gallery heb ik verschillende nieuwe galleries aangemaakt: een met panorama-foto’s (‘Weidse blikken’) en een met foto’s van mijn ‘achtertuin’, het Heilooërbos. In de andere galleries heb ik een flink aantal nieuwe beelden gezet, zoals in “Kleine dingen’ en “Waddeneilanden’. Genoeg om bezoekers die dat willen een tijdje te laten ronddwalen in ‘mijn’ landschappen…
After finishing the gallery with Wintery Iceland images, I have created several new ones: one with panoramic images (‘Wide views’) and one with images from the forest in my ‘backyard’ (‘Heiloo Forest’). I have also added numerous new images to the other galleries, such as ‘Small things’ and ‘Wadden islands’. Enough to enable any visitor to wander around in ‘my’landscapes for a considerable amount of time (should they choose to…).
Calm morning, Holtveen, Drenthe

Calm morning, Holtveen, Drenthe

Aurora

Op de laatste avond van ons verblijf op IJsland kregen we als toegift nog even de lichtshow van ons leven. Aurora borealis op haar allermooist! Niet echt een onderwerp dat je snel in zwartwit omzet, want de kleuren zijn echt spectaculair. Dat zijn dan wel de kleuren die je versterkt uit de camera krijgt na een belichtingstijd van c. 30 seconden, want in werkelijkheid zie je een groenig en soms rood- of paarsachtig schijnsel. Deze avond was het noorderlicht wel erg mooi, met een grotere intensiteit dan ik ooit had gezien, en met vele banden en slingers en van de ene naar de andere horizon. De 12mm Olympus was eigenlijk niet groothoekig genoeg…
On the last night of our stay on Iceland we were treated to a spectacular lightshow. Aurora borealis at her most beautiful!  Not really a subject that you want to covert to monochrome right away, because the colors – especially when intensified by the camera after an exposure time of c. 30s – are quite spectacular. In reality you see a greenish light, with occasional spots of red or purple. Tonight it was more intense than I have ever seen, however, with lots of bands and twists and turns from one horizon to the other. The Olympus 12mm was clearly not wide enough to capture that…
Aurora borealis, Myvatn, Iceland

Aurora borealis, Myvatn, Iceland

Aurora's Face
Aurora’s Face

 

Versimpeling | Simplification

Zoveel sneeuw hebben we nog nooit gezien. Het hele landschap bedekt met een witte, bijna geheel maagdelijke deken. Het mooie van sneeuw is dat het de wereld versimpelt. Zoals bij deze engelwortels, vlak voor de deur van ons appartement in Skutustadir. Meer van deze pentekeningen volgen later.
We have never seen so much snow in our lives! The entire landscape is covered with a white virginal blanket that simplifies the world. This simplification really works a treat in this image of old angelica stems, just along the road  in front of our apartment in Skutustadir. More of these ink drawings will follow!
Simplification

Simplification

Sneeuw | Snow

Sneeuw rond Myvatn vandaag, gepaard met flinke kou (–12). De wind was wel grotendeels gaan liggen, zeker in de ochtend. En tussen de sneeuwbuien door was er af en toe prachtig licht op het landschap. De beelden spreken hoop ik voor zich…
Snow around Myvatn today, and the temperature dropped to –12 degrees Celsius. The wind died down, however, creating very calm conditions in the morning. And between snow showers there was beautiful light on the snowy landscape. The images speak for themselves, I hope…
Myvatn, tree on islet

Myvatn, tree on islet

Snowy volcanoes
Snowy volcanoes

 

Op het strand | On the beach

Vandaag waren we aan de kust ten Noorden van Myvatn, op het schiereiland Tjörnes. Ook hier was het koud, nat en winderig. Toch weer fraaie dingen gezien. Veel kelp op het strand, en afgesleten basalt. Paradijs voor de landschapsfotograaf dus…
Today, we were at the coastline North of Myvatn, on the Tjörnes peninsula. Also here the conditions were cold, wet and windy. Nevertheless we saw beautiful things again. Lots of kelp on the beach, and eroded basalt. A paradise for the landscape photographer…
Tjörnes beach, Iceland

Tjörnes beach, Iceland

Hairdo, Tjörnes beach, Iceland

Hairdo, Tjörnes beach, Iceland

Winters IJsland | Winter on Iceland

Sinds 11 februari zijn we de winter op IJsland aan het beleven èn fotograferen. En winter is het! De eerste dagen hebben we wel behoorlijk wat wind om de oren gekregen, maar het landschap en de details zijn er niet minder fraai om. Hierbij vast twee foto’s, van een detail van de bevroren waterval in de Kolugljufur en van een prachtig stroompje ergens op de enorme, uitgestrekte sneeuwvlakte van de Myvatnsoraefi, tussen Myvatn en de Jokulsá-rivier. Uiteraard zullen er nog veel meer beelden volgen!

Since February 11, we are experiencing and photographing the winter on Iceland. And winter it is!  The first days we have been plagued by fierce winds, but this doesn’t make the landscape and the details less spectacular.  Two images are enclosed with this message, one detail from the frozen waterfall in the Kolugljufur and a beautiful stream in Myvatnsoraefi, between Myvatn and the Jokulsá river. Of course more images will follow, so keep an eye on my website!

Nieuwe site | New website

Holding back the mist

Beste bezoeker,

Welkom op mijn nieuwe site, inclusief blog, met dank aan mijn zwager, webdesigner Arjan Bosch.

Een nieuwe site was wel nodig!  Hoewel het voor de buitenwereld zo leek: ik ben niet gestopt met fotograferen, integendeel! Mijn oude website zat echter zo ingewikkeld in elkaar dat updaten teveel tijd ging kosten. Hoe dan ook: ik ga hier op de blog regelmatig verse beelden laten zien. Flink wat nieuwe beelden zijn nu al te zien in de Galleries, en de komende tijd zal ik daar zowel oud als nieuw materiaal aan gaan toevoegen.

Kortom: het is de moeite waard om mijn site frequent te gaan bezoeken, want ik heb veel nieuwe beelden die ik met jullie wil delen!

Groet, Gerard

Dear visitor,

Welcome to my new website, including a blog, which was made with the inspiring help from my brother-in-law, web designer Arjan Bosch.

A new site was badly needed!  Although it might have seemed that way to the outside world, I haven’t stopped making photographs. On the contrary!  My old site was so poorly constructed, however, that updating it simply cost me too much time. However, I will use this blog to regularly show you fresh images. Quite a few new images can already be seen in my Galleries, and the coming days and weeks I will gradually add both old and new images to these.

In short: my new site is definitely worth a frequent revisit, because I have a lot of images that I’d like to share with you!

Warm regards,  Gerard